Kayak Log

2009 zit er weer op, op 3 januari zat ik de voor eerste keer in mijn boot dit jaar en de teller is gestopt op 1,600 peddelkilometers. Ik heb drie keer gezwommen, op 30 maart in de Prinsengracht in Amsterdam, op 17 juni in de Rotte tijdens een avondmarathon in Rotterdam en vier dagen later in ’t Zwet tijdens een marathon in Wormer. In januari heb ik met mijn kano vastgezeten in het ijs achter Artis, begin september heb ik gevaren in een storm met windstoten tot 80(!) km/h, een bijzonder(e) (vermoeiende) ervaring. Ik heb gevaren op de Amstel, het Grand Canal du Nord, de Amsterdamse grachten, ‘t IJ, het Markermeer, het Noord Hollands Kanaal, in het Amsterdamse Bos, het Zwet, de Rotte en de Eem.

Het wildwaterpeddelen was erg beperkt, eind juli daalde ik de Ardeche in Frankrijk af. Ik hoop in 2010 weer eens serieus te gaan wildwatervaren, een keertje op de baan in Zoetermeer te varen en weer een marathon in het buitenland te varen.

Vorige week deelgenomen aan de 22ste Rottemerenmarathon, georganiseerd door kanovereniging RCC in Rotterdam. RCC zit langs de Kralingse Plassen maar de marathon wordt gevaren over de Rotte en de Rottemeren. Vanaf Kitsch en Kunst tot aan de molen van Zevenhuizen en weer retour. Doordat ik mijn boot niet kon vervoeren had ik me bijna afgemeld maar de organisatie was super aardig door een leenboot voor me te regelen, een oud-model K1, een Jaguar. Prima bootje maar je voelt toch wel dat ie wat meer “plakt” dan een nieuw-model boot, maar misschien zat dat ook wel tussen mijn oren ;-). Gevaren kon worden over 14 of 20 km in de wedstrijd- of trimklasse. Ook was er een surfski klasse, met wel hele vette boten. Ik heb me tijdens de race vaak verlekkerd aan die surfski’s en hoop binnenkort een keertje te varen in een ski. Ze varen overigens net zo snel als K1’s.

Vanuit de start werd er meteen al ingeknald wat tot heel wat golfslag leidde. Ik verbaas me er steeds weer over hoeveel golven een groep wegsprintende kanovaarders kan veroorzaken, vooral op een niet al te breed watertje, de woonboten deinden bijkans de Rotte uit. Ik had me enigszins vergaloppeerd door hard weg te varen en na een kilometer kwam ik erachter dat het toch wel erg hard ging. Ik heb vervolgens een paar km nodig gehad om mijn adem weer een beetje te vinden en kwam toen in een driemans-groepie terecht waarmee ik de race heb uitgepeddeld. Uiteindelijk heb ik 1:51:00 gevaren over de 20 km, niet goed maar gezien het varen in een leenboot ook niet echt slecht.

De voorbije woensdag ben ik afgereisd naar het feestvierende Amersfoort om deel te nemen aan de avondmarathon van KV Keistad. Amersfoort bestaat dit jaar 750 jaar. Om dit in het juiste perspectief te plaatsen, mijn Maastricht al meer dan 2,000. Maar goed, reden voor de Amersfoorters feest te vieren. De 10 kilometer werd gevaren op de Eem, een meanderend en tevens gekanaliseerd riviertje. Nou ja, riviertje, volgens wikipedia:

De Eem wordt wel de langste rivier van Nederland genoemd. Langere Nederlandse rivieren hebben namelijk ofwel een stroomgebied dat gedeeltelijk buiten de landsgrenzen ligt ofwel een monding in een andere rivier.

Dat is toch wel mooie en waardevolle kennis.

Het peddelen ging lekker, en wel in 53 minuten. Eind augustus pas weer mijn volgende avondmarathon. Ze bevallen erg goed die avondmarathons en ze brengen me naar bijzondere plekken, zoals afgelopen woensdag naar, met haar 18 kilometer, de langste rivier van Nederland.

Afgelopen zondag meegepeddeld in de Wormer Open, een marathon op het Zwet over 22 kilometer. Met drie overdragingen en een stevige bries was het een zwaar stukkie peddelen. Helaas kan ik niet rennen dus de overdraagpunten werden al wandelend afgelegd, ik was liever in mijn boot blijven zitten. Maar de harde wind en golven maakten het te zwaar voor mijn voet, waardoor ik controle ga missen en ik in het laatste rondje uit mijn boot viel. De 2de keer in een week, het moet niet gekker worden! Maar goed, ondanks de mallaise uitgevaren en als laatste(!) over de finish getoeterd op 30 minuten van de winnaar.

Props overigens voor de organisatie die me geholpen hebben met het legen van mijn boot.

Gisteren de avondmarathon in Rotterdam gevaren op de Rotte. Bijzonder mooie omgeving en leuk kronkelriviertje. Jammer dat ik na 200 meter uit mijn boot viel, dat kostte gelijk een paar minuten. Hier de route en het verslag.

Gisteren de avondmarathon bij Viking gevaren, over het NH kanaal de polder in. Gelukkig was er geen scheepvaart op het kanaal, ik weet dat het daar flink kan klotsen. De laatste kilometers door de polder de wind in de rug en ook nog tijd om te genieten van de mooie natuur.

Uitslag

Vorige week de avondmarathon bij Frisia gevaren, in het Amsterdamse bos. Veel wind maar wel een goed sfeertje.

Uitslag

Eigenlijk had ik op zaterdag de 23 km willen varen maar door problemen met mijn voet en een nieuw ziekenhuisbezoek had ik weinig vertrouwen in de overdraagpunten en heb ik uiteindelijk besloten op zondag de 15 km zonder overdragingen te varen. De start op het Noord Hollands kanaal was tegen de wind in, er stond een vrij strakke Oosten wind die tot in Broek en Waterland van voren kwam. In Broek duik je linksaf de polder in en ik was blij de wind niet meer op kop te voelen maar dan kom je terecht in de Polder waar het erg ondiep is, het lijkt soms wel of iemand aan je boot hangt, volgens mij was dat ook zo! Daarnaast is het draaien en keren door smalle watertjes en slootjes, en vooral bootjes ontwijken. Natuurlijk krijgt elke "borrelboot"-bezitter zin om te gaan varen op zondagmiddag als de zon schijnt in april maar het maakte ons werk niet makkelijker. Ik ben zelfs over de peddel van een klein jochie in een opblaasbaar plastic roeibootje gevaren, hij lag lekker te spetteren, maar ja, ik moest erlangs, dan maar over zijn peddel heen. Zo'n Waterlandmarathon brengt het slechtste naar boven in de mens ;-). Ik voer in de Polder samen met een andere peddelaar en we waren bezig een K2 in de lopen toen we het spoor bijster raakten, we waren verkeerd gevaren! Ik ben sowieso niet uitgerust met een erg goed ontwikkeld richtingsgevoel en was blij dat mijn collega wel het besef had om te keren, anders had ik nu nog steeds in de Polder rondgedwaald. Uiteindelijk zijn we weer op de goeie route terechtgekomen, maar al met al verlies je zo toch wel erg veel onnodige tijd. Props overigens voor de organisatie die voor goede bewegwijzering hadden gezorgd.

Het is overigens wel een bijzonder mooi stukje varen door de Polder, met een strak blauwe lucht was het prima vertoeven tussen de koeien, de mestgeur en boerderijtjes. Uiteindelijk weer het Noord Hollands kanaal op, waar het nog lekker klotste en waar een pontje ontweken moet worden, en weer terug naar Viking. Mijn teller stond op 16 km, een kilometer extra gevaren door de jammerlijke actie verkeerd te varen. Maar goed, het was al met al een prima manier om de zondagmiddag door te komen. Maar volgend jaar hoop ik toch echt de echte Waterlandmarathon te kunnen varen.

Het was een bewogen week op het water, op maandag het water in de Keizersgracht onder de loep genomen, zwemmend wel te verstaan. Er was geen enkele aanleiding om om te gaan maar voordat ik het wist was ik op zoek naar een aangemeerd borrelbootje om weer in mijn kano te stappen. Helaas voor de eigenaar heb ik door een zitplank heengetrapt. Nog een verzoek aan de eigenaar, misschien verstandig om je bootje af en toe leeg te maken, er stond zeker 30cm water in! Het water is overigens nog erg brrr....

Op woensdag een bijna fatale aanval door een zwaan, nou ja, ik overdrijf lichtelijk, het beest kwam achter Artis (niet uit Artis) verschrikt uit de struiken mijn richting uitgevlogen. Een hoop geblaas, maar na een snedig "ach man, rot toch op!" van mijn kant en na een tweetal volgpogingen van de zwaan hield hij het voor gezien.

Op zondag meegepeddeld in de Kempenmarathon in Neerpelt. Stralende lucht en nagenoeg geen wind. Niet het meest mooie parcours, 7.5km in de ene richting van het Bocholt-Herentals kanaal en daarna 7.5km in de andere richting. Er varen daar alleen maar rappe mannen mee, er werd dus ook snoeihard gepeddeld. Ik was wel redelijk tevreden met mijn 15km, ook al omdat het nog erg vroeg in het seizoen is en de spieren nog niet optimaal op spanning gebracht zijn ;-). Maar ik had ook oog voor de omgeving, het was hier immers dat Operatie Market Garden werd begonnen, je ziet dan ook heel wat bunkers langs het kanaal. Ik had nog gehoopt dat we onder Joe's Bridge zouden doorvaren maar we voeren de verkeerde kant uit.

Internetgazet Neerpelt

Gisteren de eerste peddelslagen van het nieuwe jaar gemaakt in een Winters Amsterdam. Vanaf mijn club, KV Zeeburg, lag het water er goed bij maar richting de Amstel ter hoogte van Hotel Arena moest ik alweer omkeren, het was daar helemaal dichtgevroren. Weer terug en toen achterlangs Artis. Ook daar weer ijsvorming, de Plantage Muidergracht lag behoorlijk vol met ijs. Toch geprobeerd een stukje door het ijs te varen maar toen mijn snelheid weg was zat ik vast. Het kraakte om te heen en door achteruit te peddelen kon ik weer naar open water varen. Dan maar via het Oosterdok te stad in, dat was prima te doen. Kortom, ook bij ijsvorming is het nog steeds prima varen, op een paar zwanen en rondvaartboten na kom je echt helemaal niemand tegen op het water.

Er zit weer een jaar op, even tijd om blikken terug te werpen naar het afgelopen jaar. Het is een rustig peddeljaartje geweest, ik heb mede door een gebroken voet aanzienlijk minder gepeddeld, 1.237 km dit jaar, tegen 2.000 km in 2007 en 1.500 km in 2006. Ik heb wel elke maand gevaren, geen weer of mooi weer. Ik heb (met gebroken voet en krukken) meegevaren in het Rondje IJburg, heb ondanks alle fysieke tegenslag weer meegevaren in de Virtual Race, heb de Kromme Rijn ontdekt als supergaaf watertje en ik ben slechts 1 keer uit mijn boot gepleurd, tegen 3 keer vorig jaar.

Ze gaan niet samen! Voor de tweede keer in mijn leven heb ik vandaag met handschoenen gepeddeld. Ik weet niet wat het is maar het voelt alsof mijn peddelbladen in een compleet andere hoek staan, ik heb geen controle over mijn peddel meer. Dat bleek vandaag maar al te duidelijk, samen met 3 clubgenoten had ik nauwelijks 100 meter gevaren toen mijn blad naar beneden dook, me uit balans trok en ik in het inmiddels toch wel behoorlijk koude water viel. Een stukje zwemmen was het logische gevolg en met hulp van een clubgenoot (nog bedankt Harmen!) ben ik weer in mijn boot geklommen. Terug bij de club had ik slechts koude handen, geholpen door mijn beschermende kleding en wollen muts waren een paar minuten in het koude water goed te doorstaan. Wat mijn handschoenen betreft, ik neem ze voortaan mee in mijn boot maar trek ze zeker niet meer aan.

Gisteren bij een heerlijk zonnetje door de stad (Amsterdam) gepeddeld. Waar ik, net als de NS, al een paar weken last heb van vallende bladeren. Tour- of zeekano's zijn ongevoelig voor bladeren op het water maar door de vorm van mijn boot "pak" ik bladeren op het water op, hetgeen leidt tot een opeenhoping van bladeren waardoor er soms een fontein ontstaat aan mijn boeg. Spectaculair, maar enorm afremmend. Een flinke storm is dus gewenst zodat de bomen hun laatste blaadjes verliezen en de winter kan aanvangen. Hoe het kan weet ik niet maar de grachten van Amsterdam worden dit najaar overspoeld door zwanen, en niet zomaar zwanen, maar helemaal volgevreten zwanen die klaar zijn voor de winter. Die beesten hebben het veel te goed (hetgeen natuurlijk heuglijk is), nu al een flinke speklaag als voorbereiding op een winter die weer geen winter gaat worden.

Mijn verbazing was enorm toen ik nabij de Boerenwetering in Amsterdam een moedereend met wel 12 kleine kuikentjes zag. 25 oktober, je bent pas uit je ei gekropen, en je wordt geconfronteerd met een gure oostenwind! Dat doet een moeder toch niet! Hopelijk voor die kleine eendjes wordt de winter weer geen winter, en zie ik ze na de winter weer terug.

Vorige week zondag mijn waterdichte zak om mijn been getrokken en voor de tweede keer deelgenomen aan het Rondje IJburg. Super mooi weer en een enorme opkomst dit jaar. Van surfers tot zeilers, van roeiers tot kanovaarders. Omdat er een Le-Mans plaatsvindt moest ik eerst nog 50m krukken door het zand voordat ik in mijn boot zat. Het peddelen zelf ging wel weer redelijk. Volgend jaar vindt de start waarschijnlijk plaats vanuit de nieuwe haven, ik hoop zelf van niet want het strandje geeft extra cachet aan het hele Rondje.

Na twee maanden heb ik gisteren voor het eerst weer eens in mijn eigen boot kunnen varen. De balans was goed, maar met een gipsen voet is het moeilijk duwen. Gelukkig paste hij net in mijn kano. Vandaag spierpijn, ondanks al het kruklopen de laatste 7 weken doen mijn schouders pijn.

Afgelopen zondag gevaren op de Kromme Rijn, bootjes gehuurd bij Kanoverhuur de Rijnstroom in Utrecht en vervolgens met m'n krukken in de boot richting Rhijnauwen gevaren. Wat een ontzettend mooi watertje! Het stroomt lichtjes en vooral het stuk door de bossen van Amelisweerd is bijzonder mooi. Ook erg gaaf dat er geen gemotoriseerde vaartuigen rondvaren. Het deel dat wij gevaren hebben maakt deel uit van de Kromme Rijn route en brengt je uiteindelijk via Bunnik naar Wijk bij Duurstede. Zover zijn we echter niet doorgevaren omdat we werden gelokt door Goddelijke pannekoeken in Rhijnauwen. Ik denk dat ik een nieuw trainingswatertje heb ontdekt, de Kromme Rijn, helemaal goed!

Door een foutje tijdens mijn verhuizing (een gebroken voet door een vallend glasblad van een tafel) moet ik het al bijna vier weken stellen zonder boot en peddel. Hopelijk kan ik in september weer peddelen...

Voor het vierde jaar alweer doe ik mee als virtual racer aan de Virtual Racing competitie. 5 mijl zo snel mogelijk peddelen. Er zit nog steeds progressie in, hoewel mijn lichaam steeds verder begint af te takelen.

Resultaten Virtual Race 2008

Wegens omstandigheden, en door diezelfde omstandigheden een totaal gebrek aan trainingskilometers, heb ik besloten me terug te trekken en DW niet te varen dit jaar.

Vandaag het boek Devizes to Westminster Canoe Race van Brian Greenaway ontvangen. Natuurlijk is DW een sportieve uitdaging maar in zijn boek geeft Greenaway aan dat DW meer is dan dat:

The 'D-W' is an extraordinary, solitary, almost 'inner' experience.

In a world now full of Push-button technology and instant gratification, the event represents an almost unique opportunity to go to the outer limits of one's physical and mental abilities, a virtual journey to the centre of your head!

Een welhaast poetische manier om mensen te overtuigen deel te nemen ;-). Ik ben heel benieuwd wat ik ga tegenkomen in mijn hoofd...

Nog nooit eerder heb ik op 1 januari gevaren, maar ondanks de kou (4 graden) was het prima uit te houden op het water vandaag, er stond nagenoeg geen wind. Behalve eenden, ganzen (zij die Kerst overleefd hebben), zwanen (best wel veel), meerkoetjes en ronddrijvende vuurpijlen, heb ik alleen een paar rondvaartboten gezien. De eerste 18 km van het jaar, de teller loopt weer. Mijn plan naar DW toe is om in januari en februari elke week een paar uur te varen en dan in maart twee keer per week te varen en ook langere afstanden te varen, zo'n vier tot vijf uur. Er is weinig tijd tot Pasen, maar volgens mij moet dit in combinatie met een paar keer per week hardlopen (mijn benen moeten sterk genoeg zijn om die 77 portages aan te kunnen) genoeg voorbereiding zijn.

Het is me gelukt! Ik heb dit jaar 2.000 km gepeddeld. Het waren weer mooie kilometers. Ik heb drie keer niet-vrijwillig gezwommen, ik heb zo'n beetje elk terras aan het water in Amsterdam per kano bezocht, heb lichtgevende algen gezien in Zweden, heb water kunnen drinken uit rivieren (in Argentinie), ben uitgenodigd deel te nemen aan een paasbrunch me vasthoudend aan een sloep, ben aangevallen door een volledig doorgedraaide moedereend, heb weer heel wat ballen uit het water gered, heb op de Amstel heel wat roeiers ingehaald (en daar doe ik het tenslotte voor) en heb tenslotte alle verbrandde kalorieen aangevuld met overheerlijke Boulevard-bitterballen.

Dit klinkt toch veel beter dan paaseieren zoeken ;-)

The Devizes to Westminster Canoe Race:

Along the way, apart from paddling 125 grueling miles, canoeists also face a never ending series of 77 locks (where boats have to be dragged out of the water and carried around), dangerous weirs, tidal waters, swan attacks, wake from motor boats and above all blisters. In fact blisters are such a problem there's even a Best Blister Award. (bron: The Canoeist's Everest, bbc.co.uk)

Het moest er een keer van komen, deelnemen aan de Devizes to Westminster marathon. Al jaren stond deze marathon in mijn agenda maar omdat hij zo vroeg in het seizoen gevaren wordt heb ik er steeds vanaf gezien omdat je er wel serieus voor moet trainen. Omdat de winter voorbij is en ik de winter kan blijven doorvaren heb ik me gisteren ingeschreven. Deze marathon wordt komend jaar voor de 60ste keer gevaren en brengt me van Devizes naar Westminster (waar een heerlijke Ale op me zal staan te wachten).

Virtual racing in Amsterdam
Thunderbolts, Ruahine F1, Diller C-1, Vajda Supersonic Among New Race Entries

Vorige week zondag voor de derde keer deelgenomen aan de Veluwerally. Samen met 8 clubgenoten afgereisd naar Rhederlaag om ons daar tegoed te doen aan het lokale Griekse eten. Op zondag om acht uur gestart richting Deventer. Er voeren dit jaar zo´n 580 boten mee. Het water stond ongeveer 30 cm lager dan vorig jaar en uiteindelijk kwam ik na 3 uur en 23 minuten, zo´n tien minuten sneller dan vorig jaar, over de finish gebold in Deventer.

Hier een interessant artikel mbt Bioluminescence, de "lichtjes" uit mijn vorige post.

Op maandag trof ik tijdens mijn ochtend kanotochtje voor de kust van Fjallbacka een andere kanovaarster, Inka, die met haar kano op weg was naar een paar vrienden. Ze had vakantie en had een kano gehuurd en was in het dagelijkse leven wildwater kano instructrice in de Himalayas in Nepal. Zo kom je nog eens mensen tegen in je kano. Na een tijdje met haar gekletst te hebben vroeg ze me of ik wist wat er in het water gebeurt in het Scherengebied als het donker werd. Natuurlijk had ik geen enkel vermoeden maar ik was wel nieuwsgierig en we spraken af om elkaar weer te treffen op het water als het donker was. Diezelfde avond om tien uur, het was bijna donker, trof ik Inka weer op het water.

In het kort haar uitleg van een zeer mooi en merkwaardig natuurverschijnsel. Er leeft in het Scherengebied een dierlijk plankton dat opgegegeten wordt door kreeftjes. Om zich hiertegen te wapenen scheiden ze een chemisch stofje af dat het water verlicht waardoor de kreeftjes in de "schijnwerpers" komen te zwemmen en zo een makkelijke prooi worden voor andere vis, waardoor het plankton vrolijk kan verdergaan met wat plankton zoal niet doet. Slimme plankton!

We hebben zo´n twee uurtjes in het pikdonker rondgevaren maar het was werkelijk magisch mooi. De plankton licht op bij elke aanraking. Elke peddelslag die je maakte deed het water onder en rondom je blad oplichten. Een steunslag leidde tot een hele nevel aan kleine felle lichtjes. Druppels die van je peddelblad vielen resulteerden ook weer in kleine lichtjes op het moment dat ze het water raakten. Enfin, ongelooflijk bijzonder en mooi.

De dag na mijn marathon ben ik naar Fjallbacka afgereisd en het leek me een goed plan de mijn schouders een beetje los te varen. Fjallbacka ligt aan de kust, het zgn. scherengebied, ´t is echt een plaatje. Vooral direct rondom de eilandjes is het water zo ontzettend mooi helder, en het barst van het leven, vooral ook veel kwallen, maar die zijn heel mooi om van boven te zien zwemmen. Het is hier echt hoppen van eilandje naar eilandje, totdat... je niet meer weet waar je bent. Met het aangeboren richtingsgevoel van een mol is het natuurlijk vrij logisch dat dit gebeurt. Maar altijd vertrouw ik erop dat ´t wel weer goedkomt. Zo ook op zondag, ik draai om een eilandje heen en zie 500 meter voor me een groepje kanovaarders. Ik peddel door en haal ze in, het blijkt een groepje van 11 vrouwen te zijn die een weekendje samen aan het peddelen zijn, en lid van een club in de buurt van Uddevalla. Ze hebben (natuurlijk) zeekaarten bij zich en leggen me uit hoe ik weer terug moet varen naar Fjallbacka, maar niet nadat ik beloofd heb hun vereniging met een bezoek te vereren (www.friluft.nu).

Afgelopen zaterdag mijn tweede Dalsland Kanot Marathon gevaren, tussen Dals Langed en Bengtsfors. Op vrijdag ingecheckt, mijn startnummer op mijn boot geplakt en mijn boot in de startvakken gelegd. De startvakken (een weiland) waren veranderd in modderpoelen, het had al een tijdje flink geregend. Op zaterdag vroeg op want om 8 uur klonk het startkanon (´t is echt een kanon, je schrikt je kapot als het afgaat). Samen met meer dan 800 andere boten opvaren naar de start en zorgen dat je niet meteen in het "vieze" water van andere boten terecht komt. Er stond een niet al te harde wind en het was mistig en zwaar bewolkt. Perfecte omstandigheden om te peddelen. Na de eerste 6 km peddelen volgt meteen de eerste overdraagzone, dit is meteen een echte kuitenbijter. Zit je net lekker in je slag moet je meteen 400 meter lopen en 20 meter klimmen met je boot op je schouder. Weer in de boot lag ik in een groepje naast 2 K2´s. Ik dacht eerst dat een van de twee boten me tegen de kant wilde zetten maar het bleek door de stroming te komen. Meteen daaropvolgend diende onder een brug doorgevaren te worden. Ik vertrouwde het niet helemaal en liet de twee K2´s doorvaren en minderde zelf vaart. Tot mijn verbijstering zag ik dat iemand onder de brug omgeslagen was, de vaarder spoelde door terwijl zijn boot aan de andere kant van de brug was blijven steken. De 2 K2´s konden er niet langs maar ik zag mijn kans en piepte erlangs. Strakke aktie! Al zeg ik het zelf.

De volgende 14 km in een groepje meegevaren tot ´t tweede overdraagpunt. Wat bananen weggepropt en weer verder in een volgend groepje tot het laatste overdraagpunt. Na vier uur relatief ontspannen gevaren te hebben begon de wind op te steken en blaren lagen op de loer. Mijn doel was binnen de zes uur te finishen en uiteindelijk kwam ik na 5:56 onder luid applaus (dat doet het publiek overigens bij iedereen) over de finish. Wat me dit jaar opviel was de prestatiedichtheid, in vergelijking met vorig jaar ben ik (maar) 7 plekken opgeschoven ondanks dat ik een half uur sneller was. Maar als ik dezelfde tijd zou hebben gevaren als vorig jaar zou ik 37 plekken zijn gezakt.

Op drie blaren na voelde ik me fysiek nog prima maar ik was toch blij dat mijn boot voor me uit het water werd getild. Volgend jaar ben ik er weer bij!

MotionBased data

Foto's op de website

Steeds vaker kun je tegenwoordig kamperen bij de boer. Zo ook bij een boer tussen Alkmaar en Akersloot. Afgelopen zondag besloot ik om het parcours van de Schermerrally marathon (gehouden in augustus) te gaan proefvaren. Niet geheel volgens het boekje ben ik in Driehuizen ingestapt, maar voor de rest was ik van plan me te houden aan de route. Vanuit Driehuizen richting Grootschermer over de Schermerringvaart, daarna richting Ursem en langs Oterleek richting Noordhollandsch Kanaal. Twee uur lang heerlijk door de polder gevaren tot voorbij Alkmaar. Helaas kwam ik er op het Kanaal al spoedig achter dat het tijdstip en het weer niet goed gekozen waren. Het Kanaal bleek een regelrechte racebaan te zijn. Door het goede weer had elke speedbooteigenaar de boot genomen en besloten het leven van de eenzame kanovaarder lastig te gaan maken. Aan beide kanten van het kanaal heb je houten afzettingen waardoor de golven perfect teruggekaatst worden. Het was dus een grote klotspartij en ondanks dat ik mijn hele arsenaal steunen heb geprobeerd was er geen houden aan, ik moest vroeg of laat omslaan, en dat gebeurde dan ook. Eenmaal weer op de wal (ook nog een gevecht met een paardenvlieg verloren) besloot ik nog een poging te wagen, maar de golven werden alleen maar heftiger. Na nog een paar honderd meter "gesteund" te hebben ben ik uitgestapt en besloot ik dat verder varen geen optie was. Ik heb een stukje gelopen met mijn boot op mijn schouder en uiteindelijk een tweetal kilometer voor Akersloot mijn boot geparkeerd bij een boer en teruggelopen naar mijn auto in Driehuizen om daarna mijn boot bij de boer op te halen. Na de Kortenhoefse plassen en de Prinsengracht in Amsterdam, staat nu ook het Noordhollandsch Kanaal in het rijtje kenteringen. Waar mijn kentering op de Kortenhoefseplassen nog werd veroorzaakt door een moment van onoplettendheid waren de laatste twee regelrechte aanvallen ;-). In het ene geval van een eend, in het andere van losgeslagen speedboten.

Afgelopen zaterdag van plan om samen met een aantal clubgenoten een Rondje Pampus te varen. Maar op weg naar de Oranjesluizen kwamen we er al achter dat een windkracht 5 net iets te veel van het goede was, vooral het laatste stuk voor de sluizen was erg heftig. In plaats daarvan richting Blijburg gepeddeld, met wind in de rug prima te doen. Helaas geen appelgebak op Blijburg aangezien er een feest gaande was, Pirates of Amsterdam. Levensgevaarlijk met al die piraten. Terug richting de sluizen flink doorpeddelen tegen de wind in en eenmaal door de sluizen weer een bijzonder woelig stukje water het Amsterdam Rijnkanaal op. Heerlijk uitgewaaid...

Ik ben in mijn hele leven (gelukkig) nog nooit aangevallen. Tot vandaag. Tijdens mijn zaterdagochtend kanotraining, ik zat in mijn wedstrijdboot, vaar ik meestal de Amstel op en als ik zin heb nog een stukkie door de grachten. Het was rustig op het water, het was ook nog relatief vroeg. Op de Prinsengracht aangekomen werd ik aangevallen. Totaal onverwacht. Ze moet tussen een paar woonboten hebben gezeten maar voordat ik het wist vloog ze recht op me af, een moedereend. Ik heb wel vaker meegemaakt dat moedereenden agressieve trekjes vertonen als je te dicht bij hun jongen in de buurt komt. Ze zwemmen dan voor je kano uit en maken zigzagbewegingen. Deze eend niet, ze kwam luid-kwekkend recht op me af, ik weet niet wat ze precies van plan was, me bijten, slaan?, zover kwam het echter niet, voordat ik het wist maakte ik om haar te ontwijken in een reflex een beweging met mijn arm waardoor ik mezelf uit balans trok. Ik lag in het water. Gelukkig lag er een sloep op zwemafstand en nadat ik mezelf in de sloep had gehesen kon ik mijn boot legen. Mevrouw eend was in geen velden of wegen meer te bekennen. Waar ik door die mevrouw wel achter gekomen ben is dat mijn boot onvoldoende drijfvermogen heeft, er zat heel wat water in en hij lag behoorlijk diep waardoor het legen niet echt makkelijk was. Luchtzakken zijn absolute noodzaak. En daarnaast denk ik erover een toeter te monteren op mijn boot.

Vandaag, met een stevige Zuid-Westen wind, een Rondje Beemster gevaren. Gestart in Driehuizen en vervolgens de Schermerringvaart afgezakt. Uiteindelijk kom je dan via West-Graftdijk op de Vinkenhop terecht die je naar het Noordhollandsch Kanaal voert. In Purmerend linksaf langs een hele rits woonboten de Beemster ringvaart op richting Hobrede en via Oosthuizen naar Oudendijk. Na een dikke 30 km kreeg ik klop van de honger. Gelukkig kwam ik langs een lieflijk cafe, Les Deux Ponts, waar ik de tank weer gevuld heb met, heel toepasselijk, bolletjes Beemster kaas. Van Oudendijk naar Schermerhorn, en via de Schermerringvaart weer terug naar Driehuizen. Behalve op het Noordhollandsch Kanaal heb ik het hele rondje tussen hoge rietkragen gevaren, die geven ook nog enigszins beschutting tegen de harde wind. In het naseizoen ga ik zeker een keertje de Eilandspolder in, daar heb ik nu langs gevaren.

Uiteindelijk 46 km gevaren in iets minder dan 4 en een half uur.

Afgelopen zondag de Vecht weer eens opgeweest. Mijn idee, het zal wel rustiger zijn dan op de Amstel op zondag, was een totale misvatting. Iedereen met een chique sloep of vet jacht vaart op de Vecht op zondag. Want chique moet je vaartuig wel zijn natuurlijk, anders word je raar aangekeken door de "bon ton" die aan de Vecht woont. Ingestapt in Nederhorst den Berg en vervolgens gevaren tot voorbij Maarssen. De eerste 10 km heb ik kunnen doorpeddelen en voer ik in 53 minuten, dat ging erg lekker. Daarna moest ik continue afremmen voor boten die te langzaam gingen en moesten wachten voor de vele bruggetjes. Veel sloepen (met van die mooie stoottouwen) heb ik ingehaald, en nabij Maarssen haalde ik zelfs roeiboten in, van die hele brede, met 50-plussers met gestreepte shirts. Naast Nijenrode zit ook een roeiclub, maar volgens mij wordt ook daar puur recreatief geroeid. Op de terugweg haalde ik nog een enorme rondvaartboot uit Almere in, past totaal niet op de Vecht. Mooiste moment was dat ik een half uur voor Nederhorst erge dorst had en een uithangbord "verse sappen" zag hangen. Hier uitgestapt en een hele liter vers perensap gedronken. Goed dat ze er zijn, die peren. Uiteindelijk 33 km gevaren.

Vandaag weer begonnen in Broek in Waterland richting Monnickendam, in het stadje een paar grachten verkend, erg picturesk, en vervolgens vanuit Monnickendam de Ooster Ae op en bij Zuiderwoude via de Kerk Ae naar het Bozenmeertje (hoe krijgt een meertje een naam?). Hier was ik van plan door te steken naar de Die´en (Uitdammer, Holysloter en Ransdorper Die, maar kwam nergens een afslag tegen, dat moet ik nog maar een keer overdoen. Uiteindelijk kwam ik via een aantal doodlopende sloten via Broek in Waterland terecht op de Ringvaart Noordmeerpolder in Varkensland. Leuk is dat je hier aanzienlijk hoger vaart dan de polder beneden je, geeft een bijna Goddelijk gevoel, maar omdat het ondiepe sloten zijn vaart het gigantisch zwaar, meedere malen schepte ik hele stukken polder mee omhoog.

Afstand: 22 km

Na ingestapt te zijn in Broek in Waterland kwam ik na nauwelijks 200m peddelen een andere kanovaarder tegemoet, een Viking. Hij vroeg me wat voor apparaatje ik op mijn boot had gemonteerd, nadat ik zei dat ik er ondermeer mijn hartslag mee kon meten vertelde hij dat vroeger de kleur van je gezicht aangaf hoe goed de training ging, rood betekende dat je lekker bezig was, paars betekende dat je iets rustiger aan moest doen. Ja, er zijn verschillende trainingsmethodes ;-). Verder gevaren over de trekvaart tot aan Monnickendam en meteen linksaf onder de weg door de polders in. Het is hier zwaar varen, het is niet breed en ondiep waardoor je behoorlijk vastzuigt, wel supermooi, het maaiveld ligt lager dan het water en het is heerlijk rustig. Na een paar kilometer kom je op De Leek terecht, een mooi meertje dat je verderbrengt naar de Gouwsloot. Hier vaar je door natuurgebied Varkensland, geen varken te bekennen, maar wel veel vogels. Na het Noordhollandsch kanaal overgestoken te hebben vaar je Ilperveld in, en hier heb je een kaart nodig, het krioelt van de waterwegen, maar met een aantal waypoints kwam ik uiteindelijk via Landsmeer weer op het Noordhollandsch kanaal terug. Vandaar weer terug richting Broek in Waterland. Echt een supermooi gebied, dat nu nog heerlijk rustig is.

Afstand: 22 kilometer

Ik was al lang van plan om een keer in Waterland te gaan varen. Vandaar/daag de boot ondergebonden in Monnickendam om een rondje Purmer (25km) te varen. Jammer dat ik al meteen na 500m moest overdragen bij de Purmer Ee (niet goed gepland). Vandaar vaar je over de Trekvaart Het Schouw langs het Zeddegat richting Edam. Tot Edam is het niet echt mooi, je vaart langs de drukke weg tussen Monnickendam en Edam. Maar voorbij Edam vaar je een natuurgebied binnen. De rust daar is indrukwekkend. Bij Purmerend begint weer wat meer leven te komen. Tussen Purmerend en Ilpendam is het ook weer doodstil. Het laatste stuk Purmer ringvaart tot de Monnickendammerbrug is rustig en een stuk breder. Op het Stinkevuil (ik heb nog nooit op water met zo'n vieze naam gevaren) kreeg ik nog een paar kilometer een vette Oostenwind pal op kop tot de Purmer Ee. Nog een keer overdragen en weer terug naar Monnickendam. Mooi rondje dat ik nog wel een keer wil varen als de rietkragen groen zijn.

Afstand: 25 kilometer

Na tevergeefs een geschikte instapplek in Muiden gezocht te hebben, toch maar weer in Nederhorst den Berg te water gegaan. Dit keer de andere kant uit, naar Weesp. Er stond vandaag een straffe wind en een leuke bijkomstigheid is dat de wind op dit stuk Vecht nooit uit dezelfde richting waait doordat de rivier enorm kronkelt. Ondanks dat de Vecht hier niet zoveel Kodak-momenten kent als naar Breukelen hier de highlights: een paar windmolens, veel vette en flexe woonboten, een puik kasteeltje, verlaten afmeersteigers, veel gevogelte, gigantisch veel privesteigers en een echte (uitgestorven) roeiclub vlak voor Weesp. Mijn initiele plan was tot in Muiden te peddelen, maar dat werd me te ver, 25 km was genoeg.

Afstand: 25 kilometer

Afgelopen zaterdag eindelijk een keer de Vecht afgezakt, of juist niet, het water stroomt soms richting Utrecht, soms richting Muiden. Vertrokken vanuit Nederhorst Den Berg en via Vreeland, Loenen aan de Vecht naar Breukelen gepeddeld. Wat een kasten van huizen staan daar langs het water (waarschijnlijk allemaal arbeiderswoningen), je kan bijna nergens aanmeren, het is helaas allemaal privegrond. Ondanks het lekkere weer was ik helemaal alleen op het water en omdat het water nog behoorlijk koud is had ik mijn zwemvest voor alle zekerheid maar aangetrokken. Op de terugweg vanuit Breukelen met de wind in de rug was het erg goed toeven op het water. Een paar keer een poging gedaan een sprint te trekken maar mijn schouders zitten nog enigszins in het winterslot. Maar toch, mijn eerste serieuze 22 km van het seizoen vielen niet verkeerd.

Afstand: 22 kilometer

Kayak Pix

Afgelopen weekend twee dagen lang in de Valle Grande op de Atuel gevaren, dit is een rivier in de buurt van San Rafael en loopt door een prachtige kloof, deze wordt ook wel vergeleken met de Grand Canyon in Amerika. Het is geen hele technische rivier maar door het grote verval stroomt het lekker hard en doordat het water door een kloof geperst wordt staan er veel hoge golven (vaak hele wave-trains). In totaal ben ik wel een keer of zes naar beneden gevaren, leuk om te weten waar de keerwaters liggen en hoe je probeert ze steeds strakker aan te varen. Daarnaast samen met mijn gids, Silvio (onderstaande foto, surfend op wals), erg veel gewerkt aan mijn eskimoterenkunsten in stromend water. Dusdanig veel op mijn kop gehangen dat mijn hoofd nog steeds helemaal vol met water zit.

De kloof is werkelijk supermooi, en het verbaast niet dat het bruist van de activiteit. Er zitten 23(!) rafting bedrijven in de kloof en het is dan ook een komen en gaan van rafts.

De avond ervoor zaten we aan een stuwmeer in Los Reyunos, een dorpje op 40km van San Rafael. Tijdens het installeren van de parilla voor de asado wordt het steeds donkerder boven ons en valt er opeens een keiharde slag. Het bleek een hagelsteen te zijn. Op tijd van niets hadden we alle spullen gepakt en hadden beschutting gezocht. Ik dit gebied zijn mensen erop voorbereid meteen maatregelen te treffen als het gaat hagelen. Een enorm noodweer trekt vervolgens voorbij, ik heb nog nooit zoiets meegemaakt, enomre hagelstenen kletteren neer. 's Ochtends op weg naar San Rafael zie ik welke schade is aangericht, werkelijk ongelofelijk, de auto's die niet beschut stonden geparkeerd missen ruiten, reclameborden in stukken geslagen en een laan die normaal gesproken prachtig toegang tot San Rafael verleent doordat je onder een bladerdak doorrijdt is nu een volledig kale bomenrij. Onwerkelijk...

Op zondag weer gepeddeld, mijn laatste dag alweer :-( en na twee dagen peddelen heb ik 's avonds zowaar paardgereden! Ik was als de dood maar had een belofte aan mijn nichtje gedaan het te proberen in Argentinie. Maar uiteindelijk deed Mora (zo heette het paard) precies wat ik (nou ja, Mora was aangelijnd) wilde. Ik leek wel een echte Gaucho (behalve op de foto's, ik straal ware doodsangst uit). Ik denk dat ik ongeveer een kwartiertje heb rondgereden. Met veel gestuntel van het paard geklommen en uiteindelijk bleek alleen mijn rug pijn te doen.

's Avonds de terugtocht naar Mendoza aangevat. Nauwelijks waren we aan het rijden of de lucht begon zich weer te betrekken. Meteen weer de beschutting opgezocht van een benzinestation om een ongelofelijk noodweer te aanschouwen. Toen dit voorbij was weer verdergereden, maar om San Rafael uit te komen moet je een weg omhoog rijden en die stond volledig blank, sterker nog het was een rivier van naar beneden stromend water. Toch beginnen te rijden, we reden met een aantal vrienden in twee auto's. Op een gegeven moment begint de auto van vrienden voor ons te roken en ja hoor, hij begeeft het. Na een paar uur begint het waterpeil te zakken en we horen dat er een enorm noodweer in de buurt van Mendoza is, dus terugrijden is geen optie, het is al elf uur 's avonds. We overnachten in San Rafael en rijden 's ochtends om half vijf richting Mendoza, ik moet 's ochtends mijn vlucht naar Buenos Aires halen. Het lijkt voldoende tijd maar halverwege begint het -weer- te hagelen. We kunnen niet anders dan stoppen, onder een paar bomen dit keer. Uiteindelijk haal ik net op tijd mijn vlucht, om via Buenos Aires, en Sao Paulo terug te keren in een niet al te koud Amsterdam.

Na al dat gewandel van afgelopen weekend besloten mijn favoriete zitsport weer te beoefenen. Gisteren de Rio Mendoza afgezakt. Deze rivier vindt haar oorsprong in het Aconcagua park en is absoluut niet te vergelijken met de rivieren die ik in Patagonie aantrof. De kleur van het water is niet kristalhelder maar meer chocoladebruin. Maar goed, na kennisgemaakt te hebben met mijn gids, Juan Pablo van Ser_O (http://www.serooutdoors.com) eerst even aangezien op het Portrerillos reservoir wat voor vlees hij in de kuip had en vervolgens de kano´s ingeladen voor de Rio Mendoza. Meteen vanaf het begin was het raak, we stapten in en hij vroeg me te traveseren naar de overkant. De rivier is enigszins te vergelijken met de Durance, heel veel volume en veel druk. Tijdens het traveseren hoor ik Juan Pablo roepen ¨William, Hueco!!!¨. Ik had totaal geen idee wat een ¨hueco¨ betekent in het Spaans (inmiddels wel), maar ik wist dat het niet goed was, ik draaide me om en zag een dikke wals achter me. Toen wist ik meteen wat een ¨hueco¨ was. Gelukkig schoot ik er nog net langs en wist mijn keerwater te pakken. Ik was meteen wakker ;-). De afspraak was dat ik niet zou gaan zwemmen en dat is me gelukt, maar het was wel zweten af en toe, veel staande golven, en enorm veel volume, maar wel een enorm mooie rivier.

Vandaag het spatzeil en zwemvest weer aangetrokken om samen met (weer) twee rafts en safety kayak/gids de Rio Manso af te zakken tot de Chileense grens. Dit stuk Manso staat bekend om de heftige passages. Ik had van te voren al afgesproken met Chimango (mijn gids) om niet het allerlaatste stuk per kayak af te leggen maar in een raft plaats te nemen, omdat het in een kano gewoon te link voor me was. Ik heb zijn beslissing naderhand maar al te goed begrepen. Om bij het instappunt te komen hebben we eerst twee uur moeten rijden door de bergen. Het eerste stuk in de kano was bijzonder gaaf, weer hetzelfde kraakheldere water en hele mooi golven. Over het algemeen zakten wij met z´n tweeen als eerste af en zagen dan de rafts door de passages komen. Bij de tweede passage schoot bij een van de twee raftgidsen een schouder uit de kom. Natuurlijk veel pijn maar uiteindelijk hebben ze hem weer gezet! Hij is gewoon verder gegaan.... respect!

Na mijn stuk in de kano ben ik overgestapt op een raft. In het raft een vijftal bijzonder heftige passages genomen. In de ´Scrambled Eggs´ passages kwamen we vast te zitten in een wals, we werden gewoon teruggezogen in de wals. We hadden al gehoord dat hier elke dag rafts ´flippen´. Het scheelde echt niets, we kwamen er op een gegeven moment weer uit en waren maar twee mensen kwijtgeraakt. Ik realiseerde me op dat moment dat ik in een kano erg weinig kans gehad zou hebben.

Vandaag Lago Gutierrez bevaren, samen met Pura Vida, een organisatie die hier in Patagonie vlakwatertochten organiseert. Ontzettend mooi gebied, midden tussen de besneeuwde bergtoppen. Het water kraakhelder en erg koud, een graad of tien. Uiteindelijk een 20-tal km gevaren, onderweg nog gelunched en op de terugweg in een enorme wind terechtgekomen. Gelukkig zaten we in zeekano´s die de enorme golven wel aankonden. Niet veel later hoorde ik dat diezelfde dag een ervaren Oostenrijkse kanovaarder verdronken was op een naastgelegen meer, de wind had hem uit z´n boot geblazen en was onderkoeld geraakt. Maar weer goed dat ik met gids gevaren heb.

Na mijn blessure en afzegging voor de Regatta kroop het bloed waar het niet gaan kon en dus maar weer de stoute schoenen aangetrokken en vandaag de Rio Manso afgezakt. De Rio Manso wordt gevoed door de gletsjers van de Cerro Tronador. Het water is kraakhelder, zo schoon dat je er zonder probleem van kan drinken. Doordat je overal onder je de bodem kan zien (tot 10m diep) is de beleving van snelheid als je op een passage afgaat heel apart. Vandaag heb ik de Manso Inferior gevaren samen, vergezeld door 2 rafts en een safety kayak/gids. De passages waren niet heel heftig maar wel lekker om weer even te wennen, het was alweer twee jaar geleden. Het was weer puur genieten!

Afgelopen zondag de Veluwerally weer gevaren. Vorig jaar de 50 km en dit jaar de 100 km tussen Rhederlaag en Kampen. Op de IJssel stond iets minder stroming (waterstanden) in vergelijking met vorig jaar, gelukkig dat er vorige week nog flink veel water gevallen was in Zwitserland en Duitsland. Waar ik achter gekomen ben is dat 100 km (volgens mijn GPS maar 94 km) toch echt meer dan twee keer zover is als 50 km. 50 km vaar ik fluitend en tot 50 km (Deventer) ging het crescendo, geen vuiltje aan de lucht, hoogstens wat wolken. Echter, het 50 km-punt voorbij kwam ik de man met de hamer tegen, hij had zich ergens verdekt opgesteld en ik zag hem helemaal niet staan voordat hij me raakte. Het voelde alsof in een klap alle kracht uit mijn lichaam verdwenen was. Het meest bizarre is dat ik totaal geen snelheid meer kon ontwikkelen en mijn hartslag als het ware inzakte. Waar ik de eerste 5 km gevaren had met een gem. hartslag van 177 bpm, kwam ik de laatste 5 km niet meer boven de 100 uit. Als ik mijn hartslaggrafiekje bekijk is het een continue dalende lijn (een zgn. "inploffende hartslaglijn"). Maar zoals Gerrie Knetemann al zei "de Dood of de Gladiolen", de Gladiolen waren waarschijnlijk al vergeven, en opgeven is nooit een optie, dus gewoon blijven doorlepelen en desnoods opgebaard over de meet komen. Bijna nog omgegaan op een golf van een vrachtschip en uiteindelijk kwam ik na 8 uur het strandje in Kampen opgedreven. Lekker hoor om na 8 uur zitten het rulle zand weer onder je voeten te voelen. Uiteindelijk 8.731 kilocalorieen verbrand, dat zijn 182 appels of 19 gevulde koeken.

Tot slotte, de stats en mijn 100 km via Google Earth.

Virtual Racing 2006

© ZEIT-Grafik

Uitslagen K1 Heren...

Foto's...

Vandaag een flink stuk gevaren op een aantal meren rondom Bengtsfors. Wat me zaterdag niet echt opgevallen was, is hoe mooi het hier wel niet is. Het was windstil vandaag en dan heb je echt het idee alsof je door een ansichtkaart aan het peddelen bent. Ongelofelijk stil, alleen het geluid van de insteek en uithaal van het peddelblad en je eigen ademhaling. Pure meditatie...

Op zaterdag 12 augustus deelgenomen aan de Dalsland Kanot Marathon+. De plus duidt erop dat het geen klassieke marathonafstand betreft maar 42 km + 13 extra. In totaal meer dan 800(!) boten aan de start, verdeeld over een aantal categorieen, junioren, senioren, K1H, K1D, K2D, K2H, C2D en C2H. De marathon wordt gevaren in het Zuid-Westen van Zweden in de provincie Dalsland, de start is in Baldersnas, de finnishlijn in Bengtsfors. Gevaren wordt op het Dalslandkanal, waaronder een viertal meren.

Hier de cijfertjes:
Senior 55 km (34 miles)

Start - Baldersnäs
1. Skåpafors - 6,5km - Portage/interval - 390m
2. Skifors - 20,2km - Portage/interval - 130m
3. Gustavsfors - 34,3km - Portage/interval - 180m
4. Herrenäs - 45,5km - Depot/interval
Finish - Bengtsfors - 55km

Om een idyllische vakantiedag te besteden moet je vroeg uit de veren. Om zes uur stond ik op 12 augustus naast mijn bed bananen te eten. Om zeven uur kwam ik aan bij Baldersnas, de startplek. Baldersnas is een hotel met Engelse tuinen er omheen, bijzonder mooi. Mijn boot had ik de avond tevoren al in mijn startvak gelegd, ik hoefde alleen nog mijn nummer op te spelden en in te stappen. Ongeveer een kwartier voor de start lag ik in het water. Eerste indruk, warmer dan ik gedacht had en een erge stevige wind. Eenmaal opgevaren naar de startlijn is het een machtig gezicht, zo'n 800 boten naast elkaar. Met nog een paar minuten te gaan hadden we de eerste zwemmer, een K1 die door een golf gepakt werd. Dan de start, goed weggekomen, maar al snel bleek hoe fors de wind op kop was. Wel scheen de zon, het was zelfs aan de warme kant.

Na 6 kilometer de eerste overdraagplaats, en meteen de langste, zo'n 400m. Omdat ik in een groep lag op het water was het knokken om uit de boot te komen en te lopen. 400m verder weer instappen. Zo'n 200m verder een ongelofelijk beeld, een brug over het water met honderden dolenthousiaste mensen die voor elke vaarder luid applaudiseerden. Sport leeft in Zweden, dat is wel duidelijk. De volgende 14km afzien tegen de sterke wind in. Het water veel groter dan ik verwacht had, in totaal hebben we vier meren bevaren, het eerste wel 600m breed. Daarrondheen dennewouden en heuvels, echte kodakmomenten, maar ik had beide handen hard nodig.

Het volgende overdraagstuk, zo'n 300m. Erg mooi, zo veel mensen te zien, weer honderden. En, een speaker die je op basis van je nummer met naam en al aankondigt. Het leek wel alsof de Zweden toen ze mijn naam hoorden helemaal gek werden, maar dat zal elke vaarder wel gelijk hebben ervaren. Weer ingestapten toen gebeurde het, ik trapte mijn zitje uit de rails. Waarschijnlijk hadden 1200km vanuit Nederland op het dak van een auto de stelschroef doen lostrillen. Toch besloot ik verder te varen maar de volgende 14km tot het laatste overdraagstuk heb ik mijn benen niet kunnen gebruiken. Daarnaast was er een flinke zijwind, die het me soms flink moeilijk maakte. Naar het schijnt hebben heel wat mensen daar gezwommen. Vlak voor me kieperde iemand uit zijn boot, dat is dan een flink stuk zwemmen want we voeren toch zo'n 200m uit de kant. Daarnaast is het een enorm uitgestorven gebied en ik kreeg al spookbeelden uit Deliverance in mijn hoofd. Vooral niet omgaan!

Eindelijk, de laatste overdraagzone. Eerst mijn zitje gerepareerd, toen ik na 10 minuten klaar was werd ik door een meisje aan de kant erop gewezen dat mijn waterdichte zak tijdens het legen van mijn boot in het water was geplonst. Ik kon er vanaf de kant niet meer bij, maar gelukkig kreeg ik hulp van een andere vaarder. Maar goed, al met al toch zo'n kwartier verkloot. Mijn doel om binnen de zes uur te finnishen kon ik uit mijn hoofd zetten.

De laatste 20km. Helaas geen wind in de rug, maar weer zijwind. Ik begon de kilometers te voelen, vooral door het effect van de wind. Waarschijnlijk doordat ik mijn peddel flink moest vasthouden begon ik krampen in mijn vingers te krijgen, dat heb ik nog nooit meegemaakt. Het waren vooral mijn pinken en ringvingers die zich verkrampten om mijn peddelsteel heen. Ik heb ze zelfs een paar keer met de andere hand moeten lostrekken van de peddel. Erg onplezierig, maar ook wel komisch.

Na 6 uur 25 minuten kwam ik over de finnish in Bengtsfors. Weer werd mijn naam door de speaker genoemd. Balen dat ik de 6 uur niet had gehaald door de pech met mijn zitje maar ook tevreden dat ik er was. Heerlijk dat 2 Zweden mijn boot uit het water tilden, dat lukte mij niet meer, er stond toch wel zo'n 10 liter water in denk ik.

Volgend jaar geef ik weer acte de presence. Met minder wind en minder pech (en allertere voorbereiding) moeten die 6 uur geen probleem zijn.

Al heel lang was ik van plan een keertje naar Zuid Amerika te gaan. En uiteindelijk is die wens in januari dit jaar in vervulling gegaan. Mijn hoofddoel was Rio de Janeiro maar tijdens mijn verblijf in Brazilie heb ik ook een bezoek gebracht aan Paraty. Paraty is een schilderachtig stadje waar de tijd geen invloed op lijkt te hebben gehad. Het plaatsje ligt halverwege de prachtige groene kustlijn tussen Rio de Janeiro en Sao Paolo. In de 17de eeuw gold dit stadje als een belangrijke doorvoerhaven voor het goud dat in de staat Minais Gerais gedolven werd. De gebouwen in het koloniale centrum stammen nog allemaal uit die tijd.

"Oh, God! If there was a paradise on earth, it wouldn’t be far from here!"
Dit waren de woorden die Américo Vespucci sprak in het jaar 1502 toen hij aankwam in het gebied rond Paraty. Dit is ook het motto van Kayak Tours & Expeditions, een kayak expeditie bedrijf dat geleid wordt door Rick Korpershoek, een Nederlander die al jaren in Paraty leeft en dit gebied als het mooiste stukje Aarde ziet (en ik ben het met hem eens, het is Goddelijk mooi).

Samen met Rick heb ik een dagexpeditie gemaakt. Om een uur of tien 's ochtends zijn we vertrokken vanuit de baai. Het enige drukke stukje is tijdens het wegvaren uit Paraty omdat je een vaargeul moet oversteken, maar eenmaal voorbij dat punt kom je terecht in een oase van rust en een wonderschone natuur. Het water is zo ontzettend lekker warm (vooral vergeleken met mijn Pampustocht in december). Enige punt om in de gaten te houden is verbranding door de zon. De zon schijnt in dat gebied onbarmhartig fel, maar een goede hoed doet wonderen.

Eerste stop was een oud fort op een heuvel. Na de heuvel beklommen te hebben heb je een gigantisch mooi uitzicht over het hele gebied rond de baai. Het fort werd gebruikt om het baaigebied te beschermen want hier werd het goud, gewonnen in het nabijgelegen Minais Gerais, ingescheept en naar Europa vervoerd.

Onderweg ook nog even gestopt om te snorkelen, het water was zo helder dat je meters diep kon kijken en hele scholen vissen kon zien. Ook hersenkoraal gezien, een koraalsoort in de vorm van hersenen (beetje raar, maar wel mooi).

Behalve dat Rick een enorme kennis heeft van de lokale geschiedenis en natuur is hij ook erg bezig met het schoonhouden van diezelfde natuur. Zo gebeurde het geregeld dat hij afpeddelde op een verdwaald flesje of stukje piepschuim, het oppikte, in zijn boot stopte en weer verder peddelde. Zijn ongenoegen met speedboaten stak hij niet onder stoelen of banken ;-).

Een van de hoogtepunten van onze tour was dat we besloten verschillende stukken heen en terug te varen. Daartoe moesten de boten echter wel een flink stuk over land worden gedragen. Dit valt niet mee bij 35+ graden, 30 kg zware zeekano's en flink omhoog en omlaaggaande paden in een jungle. Voor mij was dit het zwaarste stuk van de hele dag. Het peddelen kan ik uren volhouden maar met een kano door een jungle sjouwen is een heel ander verhaal. Wel heel apart. Maar het overdragen had wel een doel, want daardoor kwamen we terecht in een mangrove. Erg interessant om te horen hoe een mangrove een heel kustgebied kan beschermen en eigenlijk een heel eco-gebied op zich is.

In de middag zijn we nog gestopt bij een strandje waar ze ijskoud bier serveerden in een strandhutje. Heerlijk, met z'n tweeen hebben we drie 600 ml flessen meester gemaakt. Ik was toen al door mijn 3 liter water heen die ik had meegenomen en drinken moet je toch met die felle zon en hoge temperaturen. Eenmaal terug in de boot duurde het wel weer even voordat ik mijn ritme weer te pakken had.

Het mooiste stukje van de dag was voor mij het moment dat de zon aan het zakken was en je over het water heen de verschillende bergruggen kon zien die elk weer een eigen tint hadden, dit was echt overweldigend mooi.

Op de terugweg behoorlijk wat golven gehad, grotendeels in de rug, dus af en toe ook nog even kunnen surfen. Het was niet erg druk op het water, af en toe een jacht, en af en toe een typisch open bootje dat gebruikt wordt om mensen te vervoeren.

Het materiaal was prima in orde. Rick gebruikt gedegen zeekano's met skeg, en deze zijn erg stabiel. Het was heerlijk om middenin de winter (onze winter) te kunnen varen in een t-shirt. Heerlijk om geen vier lagen te moeten dragen, thermokleding en kano-moffen waren opeens iets uit een ver verleden.

Rond een uur of half acht 's avonds kwamen we weer aan op het strand in Paraty. 's Avonds heb ik nog Bossa Nova zitten luisteren in een restaurantje in Paraty, live gespeeld door Nethy, een lokale vertolkster van die mooie muziek. Ik heb zelfs nog een CD'tje van haar gekocht dat ze persoonlijk heeft gesigneerd met het verzoek om nog een keertje terug te komen naar Paraty. Heerlijk gegeten ook nog, een feijoada, een lokaal gerecht met vis, heerlijk, en de calorieen kon ik wel gebruiken na zo'n volle dag.

Al met al een super dag. Dus mocht je ooit in Paraty terechtkomen, de natuur is adembenemend mooi, en het enthousiasme en de kennis van Rick maken het zelfs voor ervaren kanovaarders tot een onvergetelijke ervaring. Ik kano al vanaf mijn twaalfde en heb al heel wat kilometers gemaakt maar die +/- 35 kilometer in Paraty waren met afstand de mooiste tot nog toe.

Hier alle details:
http://www.eco-paraty.com/kayaktours/en.htm

En kijk ook even naar de kleur van het water...

"Find at least one sport activity that you are passionate about doing, one that makes you feel lost in the moment and like a little kid at play. Find a sport that elicits uncontrollable smiles, fits of laughter, and childlike behavior. Undertake a relentless search for that activity and persist until you find it." (excerpt from SERIOUS Training for Endurance Athletes - Rob Sleamaker)

Het jaar zit erop en behalve in februari en november heb ik elke maand gepeddeld. De teller is gestopt bij 1,500 km. Natuurlijk zijn er de bekende watertjes, maar voor de volledigheid nog even een overzichtje van de watertjes die ik in 2005 heb weggepeddeld:
Amstel
Angstel
Waver
Gaasp
Gein
Spaarne
Haarlemmer Ringvaart
IJssel
Het Zwet
De Poel
IJsselmeer
IJ
Zaan
Perlbach (D)
Ruhr (D)
Durance (Fr.)
Ubbaye (Fr.)

Oh ja, niet vergeten natuurlijk, de grachtengordel in Amsterdam, ik denk dat ik het water in de stad meerdere malen compleet heb doorgespoeld met al het gepeddel. Ik heb minstens 20 keer een bal uit het water gehaald voor kinderen, ben honderden keren gefotografeerd vanaf bruggen en vanuit boten (ik vraag me af wat met al die foto's gebeurt), ben een keer aangevallen door een moedereend die het op mij voorzien had, heb te kampen gehad met een intercostale zenuwontsteking als gevolg van het eskimoteren en heb een keer onvrijwillig moeten zwemmen (in Frankrijk). Tijd om de peddel in de mottenballen te gooien.

In september mijn eerste Veluwerally gevaren, gekozen voor de 50km naar Deventer. Een enorm startveld, meer dan 200 boten. Eerst een stukje over een plas en dan de IJssel op waar de stroom je meteen pakt. Dat scheelde al snel 4km/h. Af en toe een vrachtschip waarvan je de golven moest zien te ontwijken, viel niet altijd mee in mijn K1. Ook de stromingen rond de kribben waren soms moeilijk, maar toch lekker kunnen peddelen. Zeker voor herhaling vatbaar. Hier mijn data: MotionBased Activity

Beulentocht 2005 (rondje Haarlemmermeer - 68 km)
Pics

Ergens in het voorjaar kreeg ik het idee om dit jaar de Beulentocht en Veluwerally te varen. Wat de concrete aanleiding was weet ik niet eens meer maar voordat ik er erg in had zat ik vanaf begin april zo'n drie keer per week in de boot en heb ik een aantal keer een rondje Ronde Hoep gevaren ter voorbereiding. Daarnaast heb ik een Forerunner aangeschaft (ook omdat ik veel fiets) die snelheid, afgelegde afstand en hartslag registreert. Om iets over vijf 's ochtends op zaterdag 27 augustus liep de wekker af. Ik wist niet eens dat vijf uur 's ochtends bestond. Maar goed, ruim van te voren kwam ik aan bij KV Haarlem, de kantine was gelukkig al open! Ondanks de goede voorbereiding ben ik uiteindelijk een minuut of tien te laat gestart omdat ik in de kantine nog van mijn koffie aan het genieten was en daardoor de starttoeter (als alternatief op het startpistool) niet gehoord had. Volgens mij was het gewoon een protestactie van mijn eigen lichaam omdat ik het zo belachelijk vroeg uit bed had gehaald.

Maar goed, eenmaal in mijn boot liep het vanaf het begin lekker. Er stond geen wind, hetgeen een meevaller was omdat ik ervan uitgegaan was dat de eerste twee uur tot de Kager plassen tegen de wind in zouden zijn. Uiteindelijk zijn er een 20-tal boten van start gegaan. Volgens de organiserende club is het de zwaarte van de tocht die veel mensen afschrikt. De eerste paar uur heb ik min of meer op reserve gevaren omdat ik nog nooit meer dan 40 km aan een stuk gevaren had. Maar ik had een goede kadans te pakken dus het liep soepel. Bij het eerste verzorgingspunt ben ik uit mijn boot gegaan om even mijn benen te kunnen strekken, en om een bakkie te doen, het was tenslotte nog ver voor het tijdstip waarop ik normaal gesproken uit bed kom op zaterdagochtend en mijn caffeine niveau in mijn bloed was tot een gevaarlijke waarde gezakt.

Tot de Kager plassen heb ik gemiddeld 10 km/u gevaren. Daarna was de wind licht in de rug en heb ik de volgende 30 km sneller gevaren. Bij het tweede verzorgingspunt ook weer uit mijn boot om even te strekken, een kop soep te drinken en ook om mijn handen af te plakken met tape. Ik merkte dat ik blaren begon te krijgen. Tot Schiphol is de Ringvaart erg mooi om te bevaren, en opvallend rustig maar dat had ook met het bewolkte weer te maken. Gelukkig maar want ik hoorde dat het bij goed weer een echte racebaan kan zijn.

De laatste 15 km waren ronduit zwaar, vooral omdat de wind behoorlijk aangetrokken was en deze pal West stond, dus vol tegen. Conditioneel ging het nog goed maar ik begon toch wel last te krijgen van mijn blaren. Nog een derde en laatste keer gestopt, al mijn bananen die ik nog had opgegeten en weer verder gepeddeld. Uiteindelijk een super lekker gevoel als je na 64 km van de Ringvaart weer het Spaarne opdraait. Uiteindelijk kwam ik na 7'57 aan, waarvan 6'52 op het water, ik had dus alles bij elkaar iets meer dan een uur gerust. Volgens mijn horloge had ik 5,308 kilocalorieen verbrand, niet slecht voor een vrije zaterdag.

Wildwater in Monschau en de Franse Alpen
Pics

Een jaar of tien geleden ben ik voor de eerste keer in aanraking gekomen met wildwatervaren. Sinds mijn 12de verknocht aan het vlakwatervaren maar wilde toch ook eens wildwater proberen. Samen met Europagaai ben ik toen richting de Franse Alpen gegaan. Europagaai richt zich met name op het wildwatervaren en biedt binnen Europa verschillende wildwatercursussen aan. Zij verzorgen het materiaal (hoewel je ook voor je eigen materiaal kan zorgen) en de instructie. Ze bieden instructie op maat, dat wil zeggen afhankelijk van je niveau en ervaring wordt je ingedeeld in groepjes. De mensen van Europagaai zijn erg enthousiast en relaxed en de instructie is elk jaar weer top.

Ook dit jaar weer plannen gemaakt om in augustus naar Frankrijk te gaan, maar ik kreeg begin april al de kans om wildwater te varen in de Duitse Ardennen. In Monschau worden elk jaar wildwaterwedstrijden gehouden waarvoor de kraan in het stuwmeer boven Monschau wordt opengedraaid waardoor er voldoende water in de boven Ruhr en Perlbach staat om lekker te kunnen varen. Ik had materiaal van vrienden kunnen lenen en met een man of 5 hebben we twee dagen heerlijk kunnen varen. Vooral de Perlbach is erg gaaf, het is een geblokte rivier die we vlak na de wedstrijd op zondag hebben gevaren. Je vaart door het stadje Monschau en eindigt uiteindelijk via twee gave passages, de "Berenkuil" en de "Favoritentöter".

In augustus weer richting de Franse Alpen afgereisd. Het gebied waar ik meestal vaar ligt tussen Gap en Briancon, in Les Hautes-Alps vlakbij de plaatsjes Guillestre en Embrun. Het is een waanzinnig mooi gebied, niet alleen voor wat betreft kanomogelijkheden maar zeker ook natuur. Er ligt een gletsjer, de Glacier Blanc, vlak in de buurt en natuurlijk liggen ook alle beruchte Alpen cols in de buurt, zoals de Col d'Izoard, de Col de Vars en de Col du Lautaret. Het wemelt er van de mooie riviertje waaronder de Guil, Ubbaye, Gisane en natuurlijk de Durance. Je kunt er wildwaterklasse 1 t/m 6 varen.

Het Massif des Ecrins en het Parc du Queyras omgeven de Durance. Deze slingert zich door een breed dal en komt uiteindelijk uit in het Lac de Serre-Ponçon, het grootste stuwmeer van Europa. De Durance is een open rivier met veel water en pittige golfpassages waaronder het ‘Gat van de Durance’, of Rabioux in het Frans. Er is een stroomversnelling van een meter of 20 lang, waar de 30 meter brede rivier door een gat van 5 meter wordt geperst. Aan het einde van deze stroomversnelling staat een golf van ongeveer een á anderhalf meter diep.

De eerste dag is meestal een dag van aanpassen. Meestal hak ik met mijn peddel de eerste uren op het dek van mijn boot, vooral omdat de wildwaterbootjes veel breder zijn dan mijn vlakwaterboot. Verder word ik meestal erop gewezen minder met mijn romp te draaien omdat te veel draaien de stabiliteit niet ten goede komt, maar het blijft elk jaar opnieuw moeilijk dit aan te passen. Ook moet ik me telkens weer realiseren dat het water veel minder diep is dan op de Amstel waardoor ik vaak door te diep in te steken hele stukken rivierbedding omhoog schep.

De eerste paar dagen veel op de Durance gevaren. Natuurlijk ook weer door het het Gat gevaren, waar ik nog heb gezwommen (onvrijwillig). Ook een tweetal keren de slalombaan van Argentière gevaren.

Ook twee dagen gevaren op de Ubbaye. De Ubbaye is een schitterende rivier, veel smaller en geblokter dan de Durance. Ik hou erg van technische riviertjes waar je continue moet corrigeren en anticiperen. Op de Ubbaye kom je dan volop aan je trekken.

Ook dit jaar weer een schitterende week gehad in de Franse Alpen, volgend jaar zeker weer van plan het wilde water op te zoeken maar toch weer eens een nieuw gebied ontdekken, hoewel de Alpen altijd weer blijven trekken.