Hier een interessant artikel mbt Bioluminescence, de "lichtjes" uit mijn vorige post.

Op maandag trof ik tijdens mijn ochtend kanotochtje voor de kust van Fjallbacka een andere kanovaarster, Inka, die met haar kano op weg was naar een paar vrienden. Ze had vakantie en had een kano gehuurd en was in het dagelijkse leven wildwater kano instructrice in de Himalayas in Nepal. Zo kom je nog eens mensen tegen in je kano. Na een tijdje met haar gekletst te hebben vroeg ze me of ik wist wat er in het water gebeurt in het Scherengebied als het donker werd. Natuurlijk had ik geen enkel vermoeden maar ik was wel nieuwsgierig en we spraken af om elkaar weer te treffen op het water als het donker was. Diezelfde avond om tien uur, het was bijna donker, trof ik Inka weer op het water.

In het kort haar uitleg van een zeer mooi en merkwaardig natuurverschijnsel. Er leeft in het Scherengebied een dierlijk plankton dat opgegegeten wordt door kreeftjes. Om zich hiertegen te wapenen scheiden ze een chemisch stofje af dat het water verlicht waardoor de kreeftjes in de "schijnwerpers" komen te zwemmen en zo een makkelijke prooi worden voor andere vis, waardoor het plankton vrolijk kan verdergaan met wat plankton zoal niet doet. Slimme plankton!

We hebben zo´n twee uurtjes in het pikdonker rondgevaren maar het was werkelijk magisch mooi. De plankton licht op bij elke aanraking. Elke peddelslag die je maakte deed het water onder en rondom je blad oplichten. Een steunslag leidde tot een hele nevel aan kleine felle lichtjes. Druppels die van je peddelblad vielen resulteerden ook weer in kleine lichtjes op het moment dat ze het water raakten. Enfin, ongelooflijk bijzonder en mooi.

De dag na mijn marathon ben ik naar Fjallbacka afgereisd en het leek me een goed plan de mijn schouders een beetje los te varen. Fjallbacka ligt aan de kust, het zgn. scherengebied, ´t is echt een plaatje. Vooral direct rondom de eilandjes is het water zo ontzettend mooi helder, en het barst van het leven, vooral ook veel kwallen, maar die zijn heel mooi om van boven te zien zwemmen. Het is hier echt hoppen van eilandje naar eilandje, totdat... je niet meer weet waar je bent. Met het aangeboren richtingsgevoel van een mol is het natuurlijk vrij logisch dat dit gebeurt. Maar altijd vertrouw ik erop dat ´t wel weer goedkomt. Zo ook op zondag, ik draai om een eilandje heen en zie 500 meter voor me een groepje kanovaarders. Ik peddel door en haal ze in, het blijkt een groepje van 11 vrouwen te zijn die een weekendje samen aan het peddelen zijn, en lid van een club in de buurt van Uddevalla. Ze hebben (natuurlijk) zeekaarten bij zich en leggen me uit hoe ik weer terug moet varen naar Fjallbacka, maar niet nadat ik beloofd heb hun vereniging met een bezoek te vereren (www.friluft.nu).

Afgelopen zaterdag mijn tweede Dalsland Kanot Marathon gevaren, tussen Dals Langed en Bengtsfors. Op vrijdag ingecheckt, mijn startnummer op mijn boot geplakt en mijn boot in de startvakken gelegd. De startvakken (een weiland) waren veranderd in modderpoelen, het had al een tijdje flink geregend. Op zaterdag vroeg op want om 8 uur klonk het startkanon (´t is echt een kanon, je schrikt je kapot als het afgaat). Samen met meer dan 800 andere boten opvaren naar de start en zorgen dat je niet meteen in het "vieze" water van andere boten terecht komt. Er stond een niet al te harde wind en het was mistig en zwaar bewolkt. Perfecte omstandigheden om te peddelen. Na de eerste 6 km peddelen volgt meteen de eerste overdraagzone, dit is meteen een echte kuitenbijter. Zit je net lekker in je slag moet je meteen 400 meter lopen en 20 meter klimmen met je boot op je schouder. Weer in de boot lag ik in een groepje naast 2 K2´s. Ik dacht eerst dat een van de twee boten me tegen de kant wilde zetten maar het bleek door de stroming te komen. Meteen daaropvolgend diende onder een brug doorgevaren te worden. Ik vertrouwde het niet helemaal en liet de twee K2´s doorvaren en minderde zelf vaart. Tot mijn verbijstering zag ik dat iemand onder de brug omgeslagen was, de vaarder spoelde door terwijl zijn boot aan de andere kant van de brug was blijven steken. De 2 K2´s konden er niet langs maar ik zag mijn kans en piepte erlangs. Strakke aktie! Al zeg ik het zelf.

De volgende 14 km in een groepje meegevaren tot ´t tweede overdraagpunt. Wat bananen weggepropt en weer verder in een volgend groepje tot het laatste overdraagpunt. Na vier uur relatief ontspannen gevaren te hebben begon de wind op te steken en blaren lagen op de loer. Mijn doel was binnen de zes uur te finishen en uiteindelijk kwam ik na 5:56 onder luid applaus (dat doet het publiek overigens bij iedereen) over de finish. Wat me dit jaar opviel was de prestatiedichtheid, in vergelijking met vorig jaar ben ik (maar) 7 plekken opgeschoven ondanks dat ik een half uur sneller was. Maar als ik dezelfde tijd zou hebben gevaren als vorig jaar zou ik 37 plekken zijn gezakt.

Op drie blaren na voelde ik me fysiek nog prima maar ik was toch blij dat mijn boot voor me uit het water werd getild. Volgend jaar ben ik er weer bij!

MotionBased data

Foto's op de website

© ZEIT-Grafik

Uitslagen K1 Heren...

Foto's...

Vandaag een flink stuk gevaren op een aantal meren rondom Bengtsfors. Wat me zaterdag niet echt opgevallen was, is hoe mooi het hier wel niet is. Het was windstil vandaag en dan heb je echt het idee alsof je door een ansichtkaart aan het peddelen bent. Ongelofelijk stil, alleen het geluid van de insteek en uithaal van het peddelblad en je eigen ademhaling. Pure meditatie...

Op zaterdag 12 augustus deelgenomen aan de Dalsland Kanot Marathon+. De plus duidt erop dat het geen klassieke marathonafstand betreft maar 42 km + 13 extra. In totaal meer dan 800(!) boten aan de start, verdeeld over een aantal categorieen, junioren, senioren, K1H, K1D, K2D, K2H, C2D en C2H. De marathon wordt gevaren in het Zuid-Westen van Zweden in de provincie Dalsland, de start is in Baldersnas, de finnishlijn in Bengtsfors. Gevaren wordt op het Dalslandkanal, waaronder een viertal meren.

Hier de cijfertjes:
Senior 55 km (34 miles)

Start - Baldersnäs
1. Skåpafors - 6,5km - Portage/interval - 390m
2. Skifors - 20,2km - Portage/interval - 130m
3. Gustavsfors - 34,3km - Portage/interval - 180m
4. Herrenäs - 45,5km - Depot/interval
Finish - Bengtsfors - 55km

Om een idyllische vakantiedag te besteden moet je vroeg uit de veren. Om zes uur stond ik op 12 augustus naast mijn bed bananen te eten. Om zeven uur kwam ik aan bij Baldersnas, de startplek. Baldersnas is een hotel met Engelse tuinen er omheen, bijzonder mooi. Mijn boot had ik de avond tevoren al in mijn startvak gelegd, ik hoefde alleen nog mijn nummer op te spelden en in te stappen. Ongeveer een kwartier voor de start lag ik in het water. Eerste indruk, warmer dan ik gedacht had en een erge stevige wind. Eenmaal opgevaren naar de startlijn is het een machtig gezicht, zo'n 800 boten naast elkaar. Met nog een paar minuten te gaan hadden we de eerste zwemmer, een K1 die door een golf gepakt werd. Dan de start, goed weggekomen, maar al snel bleek hoe fors de wind op kop was. Wel scheen de zon, het was zelfs aan de warme kant.

Na 6 kilometer de eerste overdraagplaats, en meteen de langste, zo'n 400m. Omdat ik in een groep lag op het water was het knokken om uit de boot te komen en te lopen. 400m verder weer instappen. Zo'n 200m verder een ongelofelijk beeld, een brug over het water met honderden dolenthousiaste mensen die voor elke vaarder luid applaudiseerden. Sport leeft in Zweden, dat is wel duidelijk. De volgende 14km afzien tegen de sterke wind in. Het water veel groter dan ik verwacht had, in totaal hebben we vier meren bevaren, het eerste wel 600m breed. Daarrondheen dennewouden en heuvels, echte kodakmomenten, maar ik had beide handen hard nodig.

Het volgende overdraagstuk, zo'n 300m. Erg mooi, zo veel mensen te zien, weer honderden. En, een speaker die je op basis van je nummer met naam en al aankondigt. Het leek wel alsof de Zweden toen ze mijn naam hoorden helemaal gek werden, maar dat zal elke vaarder wel gelijk hebben ervaren. Weer ingestapten toen gebeurde het, ik trapte mijn zitje uit de rails. Waarschijnlijk hadden 1200km vanuit Nederland op het dak van een auto de stelschroef doen lostrillen. Toch besloot ik verder te varen maar de volgende 14km tot het laatste overdraagstuk heb ik mijn benen niet kunnen gebruiken. Daarnaast was er een flinke zijwind, die het me soms flink moeilijk maakte. Naar het schijnt hebben heel wat mensen daar gezwommen. Vlak voor me kieperde iemand uit zijn boot, dat is dan een flink stuk zwemmen want we voeren toch zo'n 200m uit de kant. Daarnaast is het een enorm uitgestorven gebied en ik kreeg al spookbeelden uit Deliverance in mijn hoofd. Vooral niet omgaan!

Eindelijk, de laatste overdraagzone. Eerst mijn zitje gerepareerd, toen ik na 10 minuten klaar was werd ik door een meisje aan de kant erop gewezen dat mijn waterdichte zak tijdens het legen van mijn boot in het water was geplonst. Ik kon er vanaf de kant niet meer bij, maar gelukkig kreeg ik hulp van een andere vaarder. Maar goed, al met al toch zo'n kwartier verkloot. Mijn doel om binnen de zes uur te finnishen kon ik uit mijn hoofd zetten.

De laatste 20km. Helaas geen wind in de rug, maar weer zijwind. Ik begon de kilometers te voelen, vooral door het effect van de wind. Waarschijnlijk doordat ik mijn peddel flink moest vasthouden begon ik krampen in mijn vingers te krijgen, dat heb ik nog nooit meegemaakt. Het waren vooral mijn pinken en ringvingers die zich verkrampten om mijn peddelsteel heen. Ik heb ze zelfs een paar keer met de andere hand moeten lostrekken van de peddel. Erg onplezierig, maar ook wel komisch.

Na 6 uur 25 minuten kwam ik over de finnish in Bengtsfors. Weer werd mijn naam door de speaker genoemd. Balen dat ik de 6 uur niet had gehaald door de pech met mijn zitje maar ook tevreden dat ik er was. Heerlijk dat 2 Zweden mijn boot uit het water tilden, dat lukte mij niet meer, er stond toch wel zo'n 10 liter water in denk ik.

Volgend jaar geef ik weer acte de presence. Met minder wind en minder pech (en allertere voorbereiding) moeten die 6 uur geen probleem zijn.