Afgelopen weekend samen met Graciela, Ruben en Roberto het Aconcagua park bezocht. Dit park herbergt de hoogste piek buiten de Himalayas, de Aconcagua (bijna 7.000 meter). De eerste dag zijn we geklommen naar 3.400 meter, naar Confluencia, dit is de plek waar de Rio Mendoza ontspringt. Voordat we zover waren hadden we de dag ervoor klimmersvergunningen moeten halen. Hier kom je allerlei klimmers tegen die vaak genoeg de top willen halen. Eenmaal aangekomen bij het kamp in Confluencia keek ik mijn ogen uit, ik ben totaal onbekend in de klimmerswereld maar je ziet hier muilezels die goederen vervoeren, tenten die rondom met stenen zijn vastgezet om te voorkomen dat ze wegwaaien en een erg relaxte sfeer. Na wat gegeten te hebben zijn we gaan slapen, de eerste paar uur sliep ik goed maar na een paar uurtjes werd ik wakker met een serieuze hoofdpijn (dit keer niet door de wijn, maar door de hoogte). ´s Ochtend voelde ik me beroerd maar na een paar paracetamolletjes voelde ik me al snel beter. Wellicht ook door de kou, het ijs stond ´s ochtends op onze tent.
Vervolgens doorgeklommen naar Plaza Francia (4.200 meter). Ik voelde erg goed dat ik beneden zeeniveau woon, ik kon het tempo met moeite volgen, maar goed, twee van de mensen waarmee ik klom hebben de Aconcagua al beklommen in het verleden, de derde is een marathonloper. Door niet al te veel te praten probeerde ik stiekem adem te besparen.
Boven aangekomen weet je niet wat je ziet, je staat op ruim 4.000 meter hoogte en voor je schiet de zuidwand van de Aconcagua nog eens 3.000 meter recht omhoog. Kippevel! De zuidroute schijnt de moeilijkste route te zijn, maar 10 mensen halen de top per jaar.
De afdaling was een stuk makkelijker, je loopt langs bergen waarvan je het idee hebt dat ze geschilderd zijn, elke kleur bruin en groen zie je terug, vaak loop je langs de Rio Mendoza die vol geweld naar beneden klettert. Een van de meest indrukwekkende stukjes natuur die ik ooit gezien heb.
